TT Mol 20/09
Na een paar ellendige weken, ben ik eindelijk op m’n fiets gestapt. En god, dat deed deugd. Het was een thuismatch, mijn favoriete singletracks! Ik heb genoten vanaf het eerste moment, tot het moment dat ik voor de vijfde keer doodging. Bij de tweede splitsing ging ik op mijn eentje voor de 25km. De boys besloten om er nog 10km bij te doen. Ik ben alleen richting finish gescheurd!
Dit was zo’n moment waar ik mijn zelfstandigheid op de proef moest stellen. Er ging van alles door mijn hoofd.
- Wat als ik een platte band krijg?
- Wat als er een beleefde kerel mij van de weg rijdt?
- Wat als ik een hindernis niet durf te nemen?
- Wat als ik over asfalt naar huis moet en niet in het United Bikers treintje kan gaan hangen?
Ik word elke keer dat ik alleen fiets weer wat zekerder. Ik weet nu dat ik niet alleen fiets om mijn Mijn Mechanic een plezier te doen, maar dat dit ook echt mijn sport is. In dit wereldje voel ik me thuis.
Een goeie tocht, fijne bevoorrading, perfecte afpijling en het perfecte parcours. Jammer genoeg schreeuwt mijn rug vandaag zeer luid “Je hebt je te hard gegeven!”. Maar dat komt wel weer in orde, net zoals mijn techniek in bochten, mijn kracht in de mulle zand en mijn explosiviteit ook wel weer terug in orde zullen komen. Ooit.
Tot gauw, Girl!